Thank you for your service

geplaatst in: Alle blogs | 0

Elke dag zie ik in de media beelden van mensen die in deze bizarre tijd naar hun werk gaan. Werk dat op dit moment voor de rest van ons van vitaal belang is. We kennen allemaal wel iemand met zo’n onmisbaar beroep. Ik voel me vooral nederig als ik aan al die vrouwen en mannen denk die voorop gaan in de strijd tegen Corona. Die nederigheid doet me denken aan de Verenigde Staten, waar burgers tegen militairen en veteranen de woorden “Thank you for your service” uitspreken, wanneer zij hen tegenkomen. En dan denk ik aan hoe we als we dit virus hebben overwonnen straks met elkaar om zullen gaan. 

Service of baan

Onlangs las ik een verhaal van een gewone Amerikaan die dat “thank you for your service” maar niets vond. Hij stelde dat dienen in het leger geen ‘service’ (of dienst) is maar ‘gewoon een baan’. Wellicht dat jij nog niet zo lang geleden ook vond dat mensen die werken als verpleegkundige, arts, leraar, schoonmaker, winkelmedewerker, brandweerman of -vrouw, politieagent, vracht-, trein-, tram-, of buschauffeur, boer of politicus zijn of een van die andere vitale beroepen uitoefenen, een gewone baan hebben. Ik in elk geval niet meer. Want dienen is wat deze mensen stuk voor stuk doen. Mij lijkt die, op het eerste gezicht wat bombastische, engelstalige zin ineens zo gek nog niet. 

Ons leven gaat (niet) door

Het is een prachtig voorjaar. De natuur laat ons vanachter onze ramen pijnlijk zien wat we nu moeten missen. Sinds vandaag ervaar ik een somberte bij de mensen die voor hun noodzakelijke boodschap even hun huis verlaten. Het lijkt alsof we met z’n allen in de rouw zijn. Niet alleen over onze dierbaren die we nu moeten missen, maar ook over kleiner leed zoals verjaardagen en kinderpartijtjes die op de lange baan worden geschoven; de sportwedstrijden, dansuitvoeringen en andere evenementen die verplaatst of geschrapt worden; of dat concert, festival, avondvierdaagse, schoolkamp, jaarlijkse feestweek waarop je je zo had verheugd en nu definitief niet door gaat. Al komt de zon elke ochtend ietsje vroeger op, en gaat ze ‘s avonds ietsje later weer onder, onze levens staan even stil. 

De vlag uit

‘Straks’ als dit voorbij is, wanneer dat dan ook moge zijn, dan hang ik de vlag uit. Ik lap alle etiquetteregels aan mijn laars (of slipper, mocht het onverhoopt tot in de zomer duren). Een week lang ga ik een week ‘vlaggen’. Nu al fantaseer ik over de knuffels die ik mijn vriendinnen en vrienden bij het weerzien zal geven. Alle kinderen die weer over schoolpleinen en sportvelden kunnen rennen mogen van mij zoveel lawaai maken als ze maar kunnen. Ik ga shoppen bij lokale winkeliers, en uit eten. Want dat is de dag waarop wij bevrijd zullen worden uit deze onzichtbare gevangenis, die nu helaas keiharde noodzaak en realiteit is. 

Toekomst

Onze kinderen vroegen ons vanmorgen of het er nog in zit dat we op vakantie gaan deze zomer. We antwoordden naar waarheid, dat we het niet weten. Want weet jij hoe de wereld er na dit alles echt uit zal zien? Of iedereen die ons lief is er straks nog wel is? Wat de toekomst brengt voor de organisaties waarvoor en waarmee we werken (als die er al is)? Er nog wel iets in onze spaarpotten is overgebleven en hoe we allemaal weer op gang zullen komen? De toekomst in ongewisser dan ooit. 

Lege pagina’s

Naast het verlies, verdriet en gemis van vrienden en familie die deze periode met zich meebrengt, voelt het voor mij ook dat het ons nieuwe kansen kan brengen. Als ik ‘s ochtends wakker word is er, na het eerste moment van ontwaken, direct weer de harde realiteit. Die is echter zo groot, dat ik meteen de behoefte voel mijn wereldje klein te maken. Mijn invloedssfeer bevindt zich binnen ons gezin en voornamelijk bij mezelf. Ik kan kiezen hoe ik reageer op alles waarop ik geen invloed heb (en dat is veel). Gelukkig lukt me rust te bewaren. En op sommige momenten zie ik een boek zonder woorden voor me. Lege pagina’s die wachten om beschreven te gaan worden. Een uniek moment in de geschiedenis. Ik hoop dat het wachten waard is. 

Thank you for your service

Aan mijn gemijmer hebben al die mensen die nu keihard werken om ieders familie en vrienden veilig of zelfs in leven te houden natuurlijk geen boodschap. Zij hebben geen tijd om stil te staan. Deze helden buffelen door en redden wat er te redden valt. Daarvoor ben ik hen zo ontzettend dankbaar. En jij die dit leest waarschijnlijk ook. Om een heleboel redenen ben ik blij dat ik niet in Amerika woon. Hun “thank you for your service” gaat ons (toch niet zo nuchtere) Nederlanders waarschijnlijk iets te ver. Maar als ik straks, hopelijk gezond en wel, weer over straat kan en ik zie jou, weet dan dat ik een diepe buiging voor je maak. Uit de grond van mijn hart, in alle talen, dankjewel dat je er bent!