Staken: kinderen van de rekening

geplaatst in: Alle blogs | 0

Nederlandse basisschoolkinderen dreigen kinderen van de rekening te worden. De nood is hoog in het onderwijs en om daar verandering in te brengen werd staken al vaker gekozen om iets aan de hoge werkdruk en het geldtekort te doen. Maar mijn zorgen groeien. In dit blog deel ik waarom ik niet in steeds opnieuw staken geloof en ik doe een oproep aan leerkrachten én onderwijsbonden voor een moderne manier van actievoeren. Niet het werk neerleggen, maar hedendaagse kanalen gebruiken om jullie echte verhalen over de problemen in het basisonderwijs te delen met het grote én kleine publiek. 

Toch niet weer staken?!

Een aantal van mijn vriendinnen staat voor de klas. Ik zie dat de werkdruk van juffen en meesters erg hoog is. Ook mijn dochter ervaart net als haar klasgenootjes gevolgen van de huidige tekorten en natuurlijk moet er iets gebeuren. Vorige week dacht ik alleen wel: ‘Nee hè?! Toch niet weer staken?!’ 

Waanzin is steeds opnieuw hetzelfde doen, en dan een andere uitkomst verwachten

‘Verrassing’

Via Socials Schools (een communicatie-app van school voor meer ouderbetrokkenheid) kregen we een bericht van de directeur. Dat het ons vast niet ontgaan kon zijn dat er weer een nieuwe stakingsronde aan komt. Nu is het misschien net als wanneer je een gele auto koopt, je overal gele auto’s ziet. Mensen in het onderwijs wisten vast allang dat zij weer willen staken, maar voor mij was het nieuw. In het nieuws las ik wel over mondiale problemen (het klimaat, de toestand tussen Iran en de VS) en leed dichterbij (het overlijden van meneer Aart), maar niets over deze staking, maar wellicht zegt dat alleen iets over mij. 

Niveau onvoldoende

Op donderdag 30 en vrijdag 31 januari zullen op de school van mijn dochter de stoelen op de tafeltjes blijven staan, net als op veel andere scholen in Nederland. Weer lege klaslokalen! Ik vind het steeds lastiger sympathie voor deze methode van actievoeren op te brengen. Het stemt me ook somber. Anderhalf jaar geleden was al in het nieuws dat onze kinderen steeds slechter lezen. Hun rekenvaardigheid blijkt ook onder de maat, en deze maand kwam daar weer een bericht overheen dat de kinderen eenmaal aangekomen in het voorgezet onderwijs qua niveau tekort schieten. 

Kinderen van de rekening

Is er een verband tussen leerprestaties, het lerarentekort en het gebrek aan geld? Vast. Maar onze kinderen dreigen hierdoor wel letterlijk kinderen van de rekening te worden. Het onderwijs heeft te lijden onder besluiten genomen in eerdere kabinetsperioden. Parlementaire enquêtes of onderzoeken zullen het onderwijs niet verbeteren, en staken zorgt niet voor een (of heel veel) blik(ken) nieuwe leerkrachten. De problemen zullen nog jaren voortduren, zelfs met heel veel meer geld. Beste leerkrachten, maar ook zeker beste onderwijsbonden. Ik vraag jullie dan ook: waarom gaan jullie in hemelsnaam weer staken? Ik ben namelijk bang dat het jullie geen stap dichter bij een oplossing van het lerarentekort brengt!

Staken in de zorg

Eind vorig jaar staakten ook de ziekenhuizen. Ook in de zorg (dat kan je écht niet zijn ontgaan) zijn enorme tekorten aan personeel en geld. Maar gelukkig gaan onze ziekenhuizen niet om de haverklap dicht, zoals de scholen dit nu wel doen. Misschien beseffen mensen die in de zorg werken dat elke keer naar het Malieveld trekken ook niet de oplossing is. 

Blessuretijd 

Door weer te gaan staken doen jullie naar mijn mening een inschattingsfout. Jullie kregen er structureel al miljoenen euro’s bij. En voor je in het verweer gaat: ik geloof je als je zegt dat dat niet voldoende is. Maar opnieuw staken biedt nu mijn inziens geen soelaas. Wat wel gebeurt is dat je de publieke opinie (in dit geval vooral de ouders van de kinderen aan wie je les geeft) steeds meer tegen je in het harnas jaagt. Mijn begrip waar jullie telkens om vragen, is voor mij ver in blessuretijd. En niet alleen de publieke opinie zal kantelen. Ik vraag me af of de overheid nog wel tegemoet zal komen aan jullie eisen? Als zelfs ouders jullie ‘drammende leerkrachten die weigeren onze kinderen les te geven’ gaan noemen. Zo bereik je je doelen nooit. 

Staken, staken, staken

De boeren willen boeren, de transportsector wil kunnen rijden, de zorg wil zorgen en jullie willen lesgeven. Dat begrijp ik. Maar als iedereen steeds gaat staken en alleen maar heel hard boe roept in de hoop dat politiek Den Haag de portemonnee weer trekt of iets geniaals bedenkt om jullie problemen op te lossen, dan gaat er iets mis. Zelfs al besteedt de pers veel aandacht aan jullie problematiek, ik denk dat de rek er nu uit is, en het de hoogste tijd is voor iets anders.

Echte verhalen

Wat dan?! Nou, ik geloof in de kracht van echte verhalen. Als ik hoor dat scholen in Amsterdam dicht moeten vind ik dat ongelooflijk en verdrietig nieuws, maar het raakt mijn kind en mij niet persoonlijk. Toen ik in de media de echte verhalen van kinderen en ouders hoorde op wie dit rechtstreeks invloed heeft, en leerkrachten aan het woord hoorde die het werk niet meer aankunnen, raakte het me wél. En vind ik als ouder van een kind dat niet in Amsterdam op school zit dat er écht iets moet gebeuren. Jullie echte verhalen kunnen dus het verschil maken. Raak ons als ouders, raak de politiek met verhalen waar niemand nog omheen kan. 

Oproep

Daarom roep ik jullie op: ga alsjeblieft niet staken op 30 en 31 januari! Geef onze kinderen les, want dat hebben ze zo nodig. Besef dat twee dagen dicht gaan geen wondermiddel is. Jullie echte verhalen helpen misschien wel. Wat ideeën: begin als school een vlog, vertel elke dag hoe het ervoor staat. Laat ouders, kinderen en leerkrachten aan het woord (wel even toestemming vragen, denk aan de AVG 🙂 ). Laat de kinderen op school helpen, of maak er een project van. Maak gebruik van hun talenten. Kinderen steken hier veel meer van op dan van stakende juffen en meesters. Zoek je weg via social media (kinderen weten vaak veel beter hoe Insta, YouTube en TikTok werken) en lokale, nationale of zelfs internationale on- en offline media. Of bedenk zelf een ludieke manier om jullie echte verhalen de wereld in te helpen. Wie weet zorgt het zelfs voor nieuwe invalshoeken, oplossingen waar nu misschien nog niemand aan denkt. 

Beterschap 

Ik wens het vak van leerkracht van harte beterschap en wens jullie een acceptabele werkdruk en een eerlijke beloning. Heel veel wijsheid gewenst en ik ben benieuwd wat jullie #echteverhalenuithetbasisonderwijs (of #evbo) kinderen van deze én toekomstige generaties kan brengen.