Snapchat

geplaatst in: Blogarchief | 0

Mijn dochter van 9 (bijna 10! zoals ze zelf zegt) heeft al een tijdje een smartphone. Heel smart was ie nog niet, want ze kon er alleen mee op WiFi, nog zonder telefoonnummer dus. Ze deed spelletjes zoals Blockcraft, keek YouTube filmpjes; eigenlijk alles van heel vloggend Nederland of filmpjes van ‘meiden die hun kamer opruimen’ (dit is geen grap!) of ze zocht iets op op Internet (slime, squishies; het lijkt wel een meisje).

Eigen telefoonnummer

Sinds kort hebben we voor haar een telefoonabonnement afgesloten. Haar vader en ik hebben daar bewust even mee gewacht, maar op een gegeven moment vonden we het moment toch daar. We maakten goede afspraken. Niet mee naar school, om spelletjes en apps te kunnen downloaden heeft ze toestemming nodig. ‘s Avonds blijft de telefoon in de huiskamer en een uur voor bedtijd geen schermen meer.

Afspreken

Vanmiddag is ze spelen bij een vriendin uit groep 8. Oh nee, dat zeg ik verkeerd! Ze heeft afgesproken met een vriendin. Spelen doe je als je klein bent, zeker niet meer als je (bijna) 10 bent. Maar goed, haar telefoon mocht mee. Ze heeft turnles vanavond, dus we spraken ook meteen af hoe laat ze thuis moet zijn.

Mag ik op Snapchat?

Een uurtje nadat de school uit was kwam het eerst Whatsapp bericht. Mama, ik wil op Snapchat, mag dat? Zucht, die vraag stelden de kinderen (10 en 12) van mijn vriend onlangs ook. Hij dook er eens in, ik keek met een schuin oog mee, want ik leer graag van andere ouders met pubers. Hij kwam tot de conclusie dat ze nog er wat te jong voor zijn, de officiële leeftijdsgrens is zelfs dertien. Schoorvoetend accepteerden zijn kinderen dit, vast en zeker tot de volgende poging.

Onschuldig vermaak?

Snapchat, ik begrijp de lol er niet van. Ik ben dan waarschijnlijk ook al hopeloos ouderwets met mijn 45 jaar. Je maakt een foto, deelt die met een of meer van je vrienden en tien seconden later is de foto weer weg. Lijkt onschuldig, maar zo onschuldig vind ik het niet. Want waar je als ouder van een (bijna) tiener nog wel toezicht hebt op de dingen die ze elkaar sturen via Whatsapp, bij Snapchat is dat een stuk lastiger.

Soms haat ik je

Mijn dochter kreeg net als haar bonus broer en zus per ommegaande nul op rekest. In dit geval zelfs zonder overleg met haar vader. Ik kreeg een ‘okeeeeeee’, terug. Vervolgens probeerde ze te onderhandelen over haar turnles van vanavond. Hartstikke leuk, maar ook daar trapte deze mama niet in! (‘Je weet dat ik je soms haat hè mam!’, reageerde ze en, vast om huisarrest te voorkomen, allemaal hartjes erachteraan).

Ik ‘wordt’

Al is het handig dat ik haar kan bereiken via Whatsapp (als ze op haar zolderkamer zit hoef ik niet meer te roepen dat er thee klaar staat, nu kan ik haar gewoon bellen of een appje sturen), ik weet nog niet zo goed wat ik ervan vind dat mijn dochter de wereld van social media voorzichtig betreedt. 10 jaar geleden was ik zwanger van haar en nu lijkt het soms alsof, tsja alsof ze echt al die tiener is waarvan ze zelf roept dat ze die is (Dan appt ze me: ‘Mam! Ik wordt 10 jaar hè?”, wat ik nu nog eenvoudig kan pareren door te antwoorden met: ‘Ik word is zonder t…’) Ik ben een groot voorstander van zelfstandigheid. Zeker waar het gaat om je rotzooi opruimen, je bed verschonen en je kamer netjes houden. Alleen van en naar school fietsen mag ook, maar sommige dingen gaan me toch net iets te snel.

Dan maar ouderwets

De volgende vragen: mag ik Insta? mag ik Facebook? zullen ook wel snel volgen. En hoewel ook daarop het antwoord nu nee zal zijn, ik weet heus wel dat van uitstel geen afstel komt. Er komt een moment dat ik het los moet laten, haar moet vertrouwen in deze wereld. Kleine meisjes worden groot. Maar toch, ze is nog negen en ik bescherm haar graag nog even tegen alles wat er op haar ligt te wachten. Dan maar ouderwets.