Mijn jaar wekelijks bloggen is voorbij, wat nu?!

geplaatst in: Alle blogs | 0

Vorig jaar februari besloot ik te gaan bloggen. Verhalen zie ik altijd en overal. Die vertrouwde ik regelmatig aan mijn laptop toe, en zo nu en dan aan mijn Facebookvrienden (toen ik dat nog gebruikte). Eenmaal onderweg met bloggen, vond ik het zó leuk om elke maandag een blog te publiceren, dat ik mezelf ten doel stelde dit een jaar lang wekelijks vol te zullen houden. Voor ik het wist was dat jaar om. Mijn vriend was trots op me en feliciteerde me met mooie bloemen. In mijn drieënvijftigste blog kijk ik terug op de 52 voorgaande en stel mezelf de vraag: wat nu?!

Boekenwurm

Als mensen aan mij vragen wat ik doe in het dagelijks leven, dan noem ik mezelf schrijver en onderzoeksjournalist. Voor beide takken van sport hou ik me bezig met echte verhalen vertellen. Soms van mezelf, vaak van een ander. Ik hield altijd al van verhalen. Het begon met verhalen lezen. Waar onze kinderen nu gewend zijn aan vakanties en weekenden waarin we regelmatig iets met hen ondernemen, zo was ik als kind bijna altijd thuis. Dat betekende dat ik in een gemiddelde vakantie wel een paar keer op en neer fietste naar de bieb. Aan het einde van zo’n week had ik dan vaak zes, soms wel zeven boeken gelezen. 

Schrijver in de dop

Toen ik een jaar of elf was, had al dat lezen mij zoveel inspiratie gegeven, dat ik graag zelf een boek wilde schrijven. Ik weet alleen nog dat ik als titel: “Saskia en de gitaar” in mijn hoofd had. Mijn ideeën schreef ik in een schriftje. Ik had geen typemachine; op dat moment kon ik nog niet eens typen. Dat boek kwam er nooit, het schriftje heb ik allang niet meer. Het typediploma (220 aanslagen blind op een ouderwetse typemachine) kwam er wel. Net als een eigen typemachine, die ik later verving door een computer en weer later door een laptop. Lezen en schrijven zijn dus al lange tijd mijn vriendjes.

Verschillende disciplines

Toch duurde het nog heel wat jaren voor ik zover was dat ik mezelf ook schrijver durfde te gaan noemen. Inmiddels staan er al heel wat verhalen op mijn naam, en een aantal daarvan deelde ik met jullie via dit blog. Maar het gedicht dat ik vorig jaar instuurde voor een poëziewedstrijd haalde wel de bundel, maar niet de top, laat staan een prijs. En het scenario voor een korte film dat ik schreef, ligt nog steeds in een lade te wachten tot ik ermee naar buiten durf te komen. Want alhoewel ik mijn blogs en andere verhalen met het nodige zelfvertrouwen publiceer, een gedicht of een filmscript laten beoordelen vind ik doodeng. Ik vrees kritiek en afwijzing in een onderdeel van het schrijfvak waarin ik niet zoveel ervaring heb. 

Trots en dankbaar

Een van de mensen waarmee ik regelmatig werk, volgt ook mijn blogs. Zij vertelde mij eens dat zij mij een groter podium toewenst dan LinkedIn. Ik voelde me vereerd met haar compliment. Toen zij mij vroeg: ‘Waarom sta jij niet in de LINDA.?’ had ik geen ander antwoord dan dat ik het nog nooit heb aangedurfd mijn werk in te sturen naar een redactie van zo’n magazine. Toch ben ik als ik eerlijk (en even onbescheiden) durf te zijn wel trots en dankbaar dat ik met mijn verhalen mensen weet te raken. 

Angst om te falen 

Onlangs bezocht ik de openingsmanifestatie van de e-healthweek. Daar was ik onder meer aanwezig bij de presentatie bij van Paul Iske van het Instituut voor Briljante Mislukkingen. Een echt (geweldig) verhaal. Na hem was het de beurt aan innovatiepiraat Kim Spinder. Zij spraken beiden over mensen die gewoon aan de slag gaan, lef tonen en datgene wat zij graag willen, gewoon doen. En wat nu zo zonde is: mensen realiseren hun dromen vaak niet door de angst om te falen.  

Professional in zorg en ict

Die angst ken ik niet als professional in de wereld van zorg en ict. Daar voel ik me thuis in mijn vak als schrijver en onderzoeksjournalist. De ontwikkelingen volg ik op de voet en gaan mij aan het hart. Ik vind het dan ook heerlijk om te schrijven voor een programma als MedMij. Het interviewen van ICT-leveranciers, bestuurders, en andere betrokkenen uit deze sector voor het GIDS blog vind ik ook elke keer een feestje. En als ervaringsdeskundige in de zorg én natuurlijk als burger, vind ik de onderwerpen waarover ik schrijf van maatschappelijk belang. 

Wat nu?! 

Volgens mij zit ik op het juiste spoor. En na een jaar lang bloggen over onderwerpen en thema’s die mij aan het hart gaan (waaronder mijn dochter, ons gezin, eenzaamheid, mijn opleiding, intuïtie en mijn vader) is het tijd voor de vraag: wat nu?! 

Wat het mij en jullie bracht

Het wekelijks bloggen bracht mij ontzettend veel. Niet in materiaal opzicht. Het schrijven zelf hielp me vaak wel. Soms om te beseffen hoe ik over onderwerpen denk (dat weet ik vaak pas als ik de woorden uit mijn vingers laat rollen). Of hoe ik mijn creativiteit op verschillende manieren kan gebruiken om mijn verhalen te delen (waarheidsgetrouw, fictief, grappig of serieus), en wat jullie daarin het meest waardeerden. Wanneer ik blogs publiceerde over heel persoonlijke ervaringen, voelde ik me enorm kwetsbaar. Verrassend genoeg kreeg ik op die echte verhalen vaak de prachtigste reacties.

Mijn besluit 

Dus tot slot mijn besluit (dat ik echt nu al schrijvende neem). Mijn echte verhalen wekelijks met jullie delen houdt hier even op. Het verdelen van mijn tijd en energie over werk, opleiding, gezin en sociale leven vind ik soms al uitdagend genoeg. Die echte verhalen wil ik wel blijven opschrijven. Dus wie me vraagt: ‘wat nu?!’ geef ik dit antwoord: Ik zal verhalen en boeken blijven lezen. En of het nu hier is, via LinkedIn of een ander medium, mijn persoonlijke echte verhalen zal ik altijd blijven vertellen en delen.